اولین جمعه امرداد هزار و سیصد و نود و یک

امرداد ماه، زیباست، گرم است و مهربان

و ما می‌خواستیم روزی كه برای خودمان انتخاب می‌كنیم، گرم باشد و زیبا و مهربان؛ 

ما می‌خواستیم نور امید در دل‌ها زنده شود تا چراغ راهمان باشد؛

می‌خواستیم صبوری، رواداری، همراهی و مشارکت و شادمانی و امید را تمرین کنیم؛

می‌خواستیم خورشید بتابد و بر همه‌ی ما یکسان نور بپاشد؛ می‌خواستیم و می‌خواهیم که در کنار هم، در دنیای بهتری روزگار بگذرانیم.

تاکید ما بر زیبایی، گرما، مهربانی، و آنچه می‌تواند و می‌بایست تعلق به ما داشته باشد، تاکیدی است که از اولین قدم با ما بود

و همچنان تا روزی که ما به عنوان اقلیت‌های جنسی ایرانی سهمی از گرما و زیبایی و مهربانی و تعلق موجود در خانواده‌هامان و کوچه‌های شهرمان داشته باشیم، با ما خواهد بود، مثل آوازی که خوانده می‌شود تا در یادها بماند و جزوی از حافظه‌ی انسانی ما باشد.

ما فرزندان خانواده‌های خودیم و خانواده‌ی عزیزان خودیم، و خانواده را اولین و امن‌ترین حریم زندگی می‌دانیم و می‌خواهیم آنقدر از گرما و زیبایی و مهربانی و تعلق بنویسیم و بگوییم تا پیوندهای مهربان ما و خانواده‌هامان را به دنیایی بیاوریم که پیوند ما و خانواده‌هامان را باور ندارد.

تصمیم‌گیری برای چنین روزی دشوار بود و امکان‌های ما کم. امکان‌های ما همچنان کم‌اند اما این دو سالی که به سادگی نگذشتند، قدم‌های ما را محکم‌تر و دایره‌ی آرزوهای ما را گسترده‌تر کردند. حالا دیگر این روز و تبارش در تاریخ جامعه و حافظه ی ما چنان ماندگار شده‌اند که گویی همیشه بوده‌اند، به همان اندازه که ما همیشه بوده‌ایم.

این روز نه امسال، نه سال‌های پیش از این و نه در سال‌های پیش رو، متعلق به هیچ فرد، سازمان، گروه و دسته‌ای نیست؛ 

این تاکید هم از این روست که بدانیم هیچ فرد، سازمان، گروه، و دسته‌ای توان این را ندارد که روزی به این گستردگی و فراگیری را به ما هدیه بدهد یا از ما بستاند.

این روز به کسانی از ما در جامعه‌ی اقلیت‌های جنسی تعلق دارد که در پی زندگی شایسته‌تر هستند و می‌توانند در کنار حق خود به مسئولیت‌های خود نیز واقف و متعهد باشند. ما واقفیم که مسوولیت‌پذیری ما قدم ضروری است برای رسیدن به آن چه از گرما، زیبایی، مهربانی، و تعلق آرزو می‌کنیم.

نخستین جمعه‌ی امرداد ماه هر سال، از آنِ اقلیت‌های جنسی ایرانی است و متعلق به هر کسی که رهایی و شرف انسان را طلب می‌کند.

این دو سال در حالی‌ گذشت که جامعه‌ی اقلیت‌های جنسی ایرانی رویدادهای بسیاری را از سر گذراند و در این رهگذر رشد کرد، بالید و آموخت.

سال جدید را با امید آغاز می‌کنیم و برای همه‌، و از جمله ما همجنسگراها، دوجنسگراها و تراجنسی‌های ایرانی آرزوی شادی و آزادی داریم.

یكی از همین روزهای گرم تابستان از خانه‌هامان بیرون می‌آییم، با لباس‌های رنگ به رنگ، با لب‌های پر از خنده و شادی و به همدیگر خواهیم گفت: ما توانستیم.

*برگرفته از عکسهای اقلیتهای جنسی ایرانی برای بزرگداشت اولین جمعه امرداد 1391

ما در یک توافق همگانی در رعایت انسان و ضرورت احترام، دنياي بهتري خواهیم ساخت

اگرچه همه‌چیز مهیای این است که ما در کنار هم نباشیم، اما ما داشتیم مهیای امرداد دیگری می‌شدیم تا به پاسداشت حق هرکدام از ما، برای آزادی گرایشات جنسی مورد پذیرش جامعه جهانی و بزرگداشت کرامت انسانی، روز دیگری را به نام روز اقلیت‌های جنسی ایرانی گرامی بداریم و از همگان بخواهیم تا باهم به سوی زندگی بهتر گام برداریم.

یکم امردادماه، ابتدای راه نبود و انتهای راه هم نخواهد بود. این راه را نام‌ها و روزها و رویدادهایی ساخته‌اند که هریک در خاطره‌ی هرکدام از ما محترم و عزیز هستند. ما می‌خواهیم این راه را باهم و برای هم به مقصد برسانیم. این روز فرصتی بود که می‌توانست برای همه‌ی ما محک این سفر باشد، که بدانیم تا کجا همراه هم هستیم.

متاسفانه پیش‌آمدهای اخیر در فضای مجازی به‌همراه کشمکش‌های بی‌پایان و بی‌ثمر، فرصت همبستگی را به پرتگاه مخاطره بدل کرد و فرصت را برای تصفیه‌حساب‌های شخصی، حمله به دیگران و دیگر بهره‌برداری‌های سیاسی و شخصی فراهم کرد.

ما نویسندگان این وبلاگ، بدین‌وسیله اعلام می‌داریم که از برگزاری این روز هیچ هدف سیاسی‌ای را دنبال نکرده‌ایم و نخواهیم کرد و پیوند زدن این مناسبت را به هرگونه جنبش سیاسی، نادرست و مردود می‌دانیم.

همچنین از هر گونه تلاش برای مصادره این روز در جهت پیگیری مقاصد شخصی و سیاسی اعلام برائت می‌نماییم و هرگونه اقدام به صدور بیانیه و دعوت به هر نوع تظاهرات و تجمعی را برای افراد و جامعه اقلیت‌های جنسی خطرآفرین دانسته و محکوم می‌کنیم.

نویسندگان این وبلاگ هیچ برنامه‌ای برای فعالیت‌هایی که امنیت و شرافت انسان را به مخاطره می‌اندازد و همینطور آینده شهروندان اقلیت جنسی را مخدوش می‌کند، ندارند. برنامه‌هایی مانند راهپیمایی یا پروژه‌های سیاسی‌کردن درخواست‌های مدنی، از سوی رنگین‌کمانی‌ها مردود است و مسلم است که در این راه هیچ همفکری و همراهی‌ای از سوی این گروه نخواهد شد.

بر ما روشن است که افراد آگاه به وضعیت و فضای داخل ایران، هرگز چنین پیشنهادهایی نداده‌اند و نخواهند داد و لازم به ذکر است اگر کسانی با وجود آگاهی از فضای داخل، چنین پیشنهادهایی را ارائه دهند، صلاح این اجتماع را نمی‌خواهند.

از آن‌جا که وضعیت کنونی هیچ تناسبی با اهداف و چشم‌اندازهای مثبت و سازنده این روز ندارد، اولویت اصلی ما به‌عنوان بخشی از جامعه اقلیت‌های جنسی، کوتاه‌کردن دستان سودجو، آرام‌کردن فضا و رفع خطر از جامعه اقلیت‌های جنسی و همچنین رسیدن به افق فکری مشترک با سایر عزیزان همراه خواهد بود.

برای برون‌رفت از این روند ناسالم و مخرب، که بیم آن می‌رود راه را بر روی همه گروه‌ها ببندد، این گروه به‌خاطر ارجح‌دانستن امنیت و آینده تمام افراد اجتماع اقلیت جنسی ایران، امسال از هر حرکتی کناره می‌گیرد و تاکید می‌کند که هر اظهارنظر فردی یا گروهی با این امضاء در هرجای دیگر به جز پایگاه رسمی این گروه، یعنی این وبلاگ، از سوی این گروه نمی‌باشد و مردود است.

همچنین لازم به ذکر است که هرگونه امضاء، بیانیه و متنی با عنوان رنگین‌کمانی‌ها که خارج از این وبلاگ منتشر شود یا شده باشد مرتبط با نویسندگان این وبلاگ نبوده و نظرات شخصی افراد می‌باشد.

تا مقصد بیدار می‌مانیم

به امید آزادی و با احترام به حرمت بشر

رنگین کمانی‌ها

مرداد ماه سال 1389 گذشت، ماه گرمی که حالا روز نخست آن برای ما چیزی بیش از روز اول مرداد است.

امرداد را در حالی پشت سر گذاشتیم که بی صبرانه در انتظار مردادهای دیگریم تا باز یک روز ملی دیگر را جشن بگیریم.

نخستین روز ملی مان را در حالی جشن گرفتیم که تمامی روزهایمان پیش از آن روز ملی صبوری و تلاش بود، ترکیبی از امید و یاس.

وقتی قدم پیش گذاشتیم و روز اول مرداد را روز ملی اقلیت‌های جنسی نامگذاری کردیم، دست‌مان بسیار بسته بود و امکان زیادی برای خبررسانی وسیع، و حتی محدود، به دلایل بسیار زیاد، نداشتیم. از دید ما، اعلام این روز در همان هفته‌ های آخر می توانست به مثابه‌ خبررسانی هم باشد، برای سال‌های آینده.

اعلام روز ملی بازخوردهای بسیار داشت. بیش از آن که انتظارش را داشته باشیم پذیرفته شد و دوست داشته شد.

انتقادهای بسیار بجا و نابجا هم، هم به این روز وارد شد، و هم به شیوه ای که ما این روز را اطلاع رسانی کردیم و از توانمان به اندازه‌ کافی برای اطلاع رسانی گسترده‌ تر و یا برای برنامه‌ریزی منسجم‌ تر استفاده نکردیم.

درخواست ما و پیشنهاد ما این است که تمام جامعه‌ی اقلیت‌های جنسی صاحب این روز باشد و هر کس و هر گروهی بنا به خواست و سلیقه‌ی خود برای این روز برنامه‌ریزی کند و طرح کار بریزد.
هر کس آنگونه که می پسندد و لازم می داند.

ماهی که گذشت، با روزی که از آن ما بود، هر چند به طور کامل و به طور گسترده و آنچنان که باید منتشر نشد، اما بسیار بیش از انتظار اولیه‌ی ما گسترش یافت.

پیشنهاد ما این است که از همین حالا برای سال آینده در چگونگی روز ملی و حتی در نامگذاری روز ملی، و در پیشنهاد و طرح برنامه‌های مناسب در وبلاگ‌های گوناگون و در جمع‌های حضوری و دوستانه گفت و گو کنیم و این گفت و گوها را به فضای مجازی بیاوریم و در معرض عموم بگذاریم و امکان تبادل نظر از حالا تا سال آینده را ایجاد کنیم، برای یک هفته‌ی شاد دیگر، در سال و سال های آینده.

پیشنهاد ما این است که این وبلاگ یکی از وبلاگ‌ هایی باشد که به طرح و برنامه ‌‌ریزی و پاس داشتن روز ملی اقلیت‌ های جنسی می پردازد، و وبلاگ ‌های دیگر نیز هر یک مستقل از دیگر وبلاگ‌ ها به طرح و برنامه ‌‌ریزی و پاس ‌داشت روز ملی بپردازند، و هر یک مستقلن با نظر و سلیقه و راهکارهای‌ مناسب خود.

بسیاری از ما در روز اول مردادی که گذشت در کنار هم بودیم و باهم بودن را حس کردیم، اگرچه همه چیز مهیای این بود و هست تا ما در کنار هم نباشیم. با هم بودن ما شاید به این معنی نیست و نبوده است که همه ی ما یک دیدگاه و روش را دنبال می کنیم (که این را نظرهای موافق و مخالفی که در حواشی این روز شنیده شد گواه است) بلکه معنی با هم بودن ما تلاش همه ما برای بهتر زندگی کردن و انسانی تر زندگی کردن در کنار هم است با وجود تمامی آن چیزهایی که ما را متکثر می کند، چراکه لازمه پویایی ما در همین است.

این روز تنها برای حک شدن در تقویم نیست. این روز نباید که فقط متعلق به تقویم باشد. بودن این روز، بعد از جاری شدن در صفحه های سایبر ما و بعد از جاری شدن در جمع های ما و خانه های ما و بعد از تسری پیدا کردن در شادی ها و غم های ما، جایش را در خیابان ها و کوچه ها و دانشگاه و هرجایی که زندگی هست، باز می‌کند.

روز ملی همجنسگرايان، دوجنسگرايان و دگرجنسگونگان ايرانی

ما، جمعي از همجنسگرايان، دوجنسگرايان و دگرجنسگونگان ِ ايران، روز ِ‌ اول امرداد ماه را، انتخاب كرديم و اسم اش را گذاشتيم: روز ِ ملي همجنسگرايان، دوجنسگرايان و دگرجنسگونگان ِ‌ايرانی
مرداد ماه، زيباست، گرم است و مهربان و ما مي خواستيم روزي كه براي خودمان انتخاب مي كنيم، گرم باشد و زيبا و مهربان.

اي كاش مي توانستيم از تك تك دگرباشان بپرسيم و با دانستن ِ‌ديدگاه تك تك شان، یک انتخاب مشترک و با تفاهم داشته باشیم. اميدواريم همراه يكديگر، هم دلانه، آرام و خستگي ناپذير، راه زندگی را باز كنيم به سمت ‌نور و گرما.
يكي از همين روزهای گرم تابستان از خانه هامان بيرون مي آييم، با لباس هاي رنگ به رنگ، با لب هاي پر از خنده و شادي. و به همدیگر خواهیم گفت : ما توانستيم.
دوست داریم مهر ورزي را، نگاه را و احترام را یاد بگیریم و یاد بدهیم
ما مي دانيم كه آدمي، مهربان است و پذيرا. کسانی که ما را نپذیرفته اند، روزي و به زودی ما را خواهند پذيرفت. ما در یک توافق همگانی در رعایت انسان و ضرورت احترام، دنياي بهتري خواهیم ساخت.
آنچه ما می خواهیم این است که روزي براي شادي داشته باشيم و در اين روز ِ‌شاد ِ‌تابستاني، پيامي غير از اعتماد و نگاهي جز محبت نداشته باشيم.

به امید فردايي كه در آن انسان، محترم است، انسان، دوست داشتني است .

يكي از همين روز ها، رنگين كمان ِ مهرورزي بر آسمان پديدار خواهد شد .

رنگين كماني ها